Een houtwal is door mensen ontworpen en diende als perceelscheiding en om te voorkomen dat wild en gehouden schapen op akkers of in jonge bossen konden komen. Het Park heeft ruim honderd van deze houtwallen, die samen ongeveer 25 kilometer lang zijn.
Op deze locatie diende de houtwal waarschijnlijk als wildkering en akkerscheiding.
Houtwal dreigt te verdwijnen
Het Park ziet dat de houtwal in verval is geraakt. Op sommige plekken zijn gaten ontstaan of is de wal afgebrokkeld. Deze erosie is het gevolg van het gewroet van zwijnen en het omvallen van bomen die op de wallen stonden. Ook zijn de greppels rondom de houtwal opgevuld met bladstrooisel, waardoor deze nu minder diep zijn.
Als er geen actie ondernomen wordt, zullen deze cultuurhistorische houtwal en de greppels verder verslechteren tot er niets meer van te zien is. De Hoge Veluwe wil dit voorkomen omdat de houtwal op het gebied van cultuurhistorie en biodiversiteit een grote rol kan spelen. Het Park werkt hierin samen met de Vereniging Nederlands Cultuurlandschap (VNC).
Het herstelproces
De wal wordt eerst hersteld. Een lichte graafmachine graaft de greppels uit. Met die vrijgekomen grond worden de beschadigingen in de houtwal hersteld. Er is bewust gekozen voor een lichte machine om de bodemverstoring tot een minimum te beperken.
In de vrije ruimte op de houtwal (waar geen bomen meer staan) worden struiksoorten geplant die ecologisch en historisch gezien in het systeem passen. De struiklaag maakt de houtwal beter bestand tegen erosie en dient als een bron van voedingsstoffen voor vogels en insecten en creëert zo een variatie aan microklimaten.
Rondom de wal wordt in de eerste periode gebruikgemaakt van rasters. Dit om zowel de houtwal zelf als de jonge beplanting te beschermen tegen wildvraat en het gewroet van zwijnen. Op den duur worden de rasters verwijderd en kan de beplanting zichzelf in stand houden en de houtwal beschermen. Dankzij de herstelwerkzaamheden is deze houtwal in ere hersteld en is de historische functie weer zichtbaar.