Achter de schermen: Hans Solleveld

De laatste updates vanuit het Park

Grofweg 50 procent van Het Nationale Park De Hoge Veluwe is bos. ‘Groene man’ Hans Solleveld houdt zich dagelijks bezig met het beheer van die bomen. En dat doet hij al 40 jaar.

ma 04 mei 2026

Zijn werkdag begint om 7.30 uur op het Dienstgebouw. Met een kop koffie praat hij bij met de andere groene mannen. Daarna pakt hij zijn spullen en springt hij in de auto. Deze keer naar het zuiden van het Park.

“Ik heb de mooiste baan op De Hoge Veluwe”, zegt hij, al rijdend richting de Kemperberg. “Iedereen zal dat zeggen, maar bij mij is dat echt zo. Ik zou niet met iemand willen ruilen. Met dit werk heb je vrijheid.” Maar, die vrijheid kent ook een keerzijde. “Het is nu zonnig en mooi weer. Maar in de regen, de hagel en de sneeuw gaan we ook naar buiten.”

Hans hoort bij de afdeling Bedrijfsvoering en iedereen heeft daarin zijn eigen specialisme. Voor Hans zijn dat de bomen. De taak van de dag? “We gaan de bomen markeren die geoogst gaan worden, dat heet blessen.”

Een gemarkeerde boom

Een keuze tussen de polder en de Veluwe

40 jaar terug in de tijd kwam de vacature op Hans’ pad. “Ik werd gelukkig aangenomen, ondertussen was ik ook aangenomen op een andere plek. Ik kon ook naar de polder, maar ik woonde al op de Veluwe en dus koos ik daarvoor. Ik heb er geen spijt van gehad.”

Na Hans kwam ook zijn vrouw Helna op het Park werken, tegenwoordig bij Verkoop Binnendienst. “We kenden elkaar al voordat ik hier kwam werken. We hebben een jaar of 8, 9 op het Park gewoond, in de dienstwoning die aan het Dienstgebouw vastzat. De huidige personeelsparkeerplaats was mijn tuin. Tegenwoordig wonen we in Hoenderloo.”

Dichtbij genoeg om fietsend naar het werk te gaan, wat Hans dagelijks doet. “En als er in de avond niemand van toezicht aanwezig kan zijn, rij ik een rondje.” De afgelopen acht jaar zat Hans ook als vicevoorzitter in de Ondernemingsraad van De Hoge Veluwe.

Welke boom wordt gekapt?

Inmiddels bij een stuk bos aangekomen zijn er al enkele bomen met een rode stip, die gaan geoogst worden. “Voor het oogsten gebruiken we een machine, de Harvester. Die weet precies dat bomen met een rode stip eruit kunnen.”

Een van de bomen die meer ruimte krijgt

Een boom wordt niet zomaar verwijderd. Hans kijkt scherp naar de omgeving en overweegt nauwkeurig welke boom gaat. “Soms heb je een mooie boom staan, dan haal je z’n concurrent weg. Er staan hier ook een eik en een douglasspar, die worden bijna volledig omringd door grove den. Door een aantal van die dennen te kappen, krijgen de andere soorten meer ruimte.”

Het kappen is geen doel op zich, zegt Hans. Het is een middel. “Daardoor kunnen we andere bomen laten groeien en ontwikkelen. Daarnaast draag je bij aan de biodiversiteit.” Hans is erbij vanaf het moment dat besloten wordt waar gewerkt wordt tot het moment dat het gekapte hout verkocht wordt aan een aannemer. “Dat maakt het wel compleet. En het is geen klusje van een week, daar ben je wel een half jaar tot drie kwart jaar mee bezig.”

Daarnaast zijn er nog allerlei andere taken, zoals het beheer van de wegen en mogelijk gevaarlijke bomen in de gaten houden. En wekelijks brengt een van de groene mannen folders en andere benodigdheden van het Dienstgebouw naar de verschillende ingangen en het Museonder.

Door de jaren heen hebben we geleerd dat je minder moet werken met aannames

Hans Solleveld

Veel veranderd, doel is hetzelfde

In de 40 jaar dat Hans bij De Hoge Veluwe werkt, is er logischerwijs veel veranderd. “In het begin deed ik de kap met de motorzaag, tegenwoordig gebruiken we de Harvester. Die doet het werk van vijf motorzagen, daar kun je niet tegenop. Wat dat betreft is het werk fysiek makkelijker geworden, maar niet minder.”

“We werken nog steeds aan het erfgoed, maar in het beheer gaan we natuurlijk wel mee in de tijd. We onderzoeken veel meer. Door de jaren heen hebben we geleerd dat je minder moet werken met aannames. Zoveel mogelijk vastleggen, meten is weten.”

Als groene man kent Hans De Hoge Veluwe op zijn duimpje. Maar een favoriete locatie aanwijzen, is lastig. “Er zijn zoveel mooie plekken. Ik vind het Deelense veld heel mooi. Als ik op de kop van het afweergeschut sta, dan is al die ruimte voor je prachtig. Maar ik kan ook genieten als ik door het bos loop en de verscheidenheid van bomen zie en de verschillende diktes van de stammen. En het plekje waar de Kröller-Müllers begraven liggen. Het uitzicht daar is fenomenaal.”

Interessant voor jou